தேனுகா கலைப் பக்கங்கள்

கதைகள் சொல்லும் ஆசிரியர்கள் தேனுகா

2009-06-23T00:25:00.000-07:00

உலகின் சகல வசதிகளை விரல்நுனியில் பெறும் அதிஅற்புத உலகம் இது என்று விஞ்ஞானிகள், வரலாற்று அறிஞ்ர்கள் இன்றைய உலகத்தை வர்ணிக்கின்றனர். தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்குள்ளேயே இணையதள வசதிகள் முழுமையும் பெறுவதற்கான தொழில்நுட்பங்கள் அதிவேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. உலகப் படத்தைக் காண்பித்து நாடுகளையும் காடுகளையும், கடல்களையும் காண்பித்த காலம் மாறி, கூகுள் எர்த் (Google earth) மூலம் உலகத்தையே உருட்டி நம் கண்முன் தமிழ்நாட்டைக் கொண்டுவந்து விடுகின்றனர். இணையத்தில் இப்போது தஞ்சை பிரகதீஸ்வரர் கோயிலைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால் அதன் மீது தஞ்சையின் நிலப் பரப்போடு, கோயிலையும் காட்டி விடுகின்ற வினோத உலகம் இது. ஒரு நிமிடத்தில் இலட்சக்கணக்கான இணையதளங்களைத் தேடி நமக்கு வேண்டிய தகவல்களை நம்முன் நிறுத்திக் காட்டுகின்ற வித்தியாசமான உலகம் இது. இவ்வுலகில் ஆசிரியர்கள் தகவல் சேகரிப்பின் மன்னர்களாகத் திகழ வேண்டும். நமக்குத் தெரிந்த தகவல்களை மாணவர்களுக்குப் பகிர்ந்து அளிக்கும் நல்ல நண்பர்களாக ஆசிரியர்கள் மாற வேண்டும். நீண்ட நெடிய தொழில்நுட்ப மாறுதல்களுக்குத் தினந்தோறும் தன்னையும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு இன்று ஆசிரியர்கள் தள்ளப்பட்டு உள்ளனர். இல்லாவிட்டால் இவர்களை ஆசிரியர்கள் என்றழைக்கப்படும் அடையாளமே தொலைந்து போகும் ஆபத்தும் நிலவுகிறது.50 மதிப்பெண்கள் வாங்குகின்ற மாணவர்களைத் தமிழகத்தில் எந்த ஆசிரியர்களும் மதிப்பதில்லை. பெற்றோர்களும் மதிப்பதில்லை. மேற்படிப்பிற்கோ இடம் கிடைப்பதில்லை. சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெறும் மாணவர்களை உருவாக்குபவரே சிறந்த ஆசிரியராகக் கருதப்படுவது வேதனைக்கு உரியது. ஆர்வமில்லா மாணவனை ஒரு துறையில் மூழ்கடித்து, அவன் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற வேண்டும் என்று ஏங்குகின்றனர் ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள். மதிப்பெண்கள் உற்பத்தி செய்கின்ற தொழிற்சாலைகளாக கல்விக்கூடங்கள் மாறியுள்ளன. இதில் வெற்றி பெற்ற ஆசிரியர்கள், நல்லாசிரியர்கள் விருதும் பெறுகின்றனர். ஆனால் மாநில அளவில் சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்ற மாணவர்களோ கல்லூரியில் சேர்ந்தவுடன் மற்ற மாணவர்களோடு சகஜமாகப் பழக இயலாமல் மன உளைச்சலில் தற்கொலையும் செய்து கொள்கின்றனர் என்பது ஒரு அதிர்ச்சித் தகவல் மட்டுமே அல்ல, உண்மை நிலை இது. படி படி, எந்நேரமும் படி, எப்போதும் படி என்ற ஆசிரியர்களின், பெற்றோர்களின், கல்விக்கூடங்களின் நிர்பந்தத்தால் மாணவர்கள் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனர். இக்காலக் கல்வி மன வளர்ச்சிக்கான கல்வியாக இல்லாமல், மன உளைச்சலுக்கான கல்வியாக மாறிவிட்டுள்ளது. மாணவர்களுக்கான வேலைகளைத் தேடும் வேட்டைக்கான (job hunt) உலகமாக இது மாறியிருக்கிறது. இதனால் எங்கும் வேகம், எதிலும் வேகம் என்றொரு நிலை உருவாகி உள்ளது.மாணவர்களின் மன வளர்ச்சிக்கேற்ற கதைகள் சொல்லும் ஆசிரியர்கள் இன்று குறைந்திருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட இல்லை என்றே சொல்லலாம். ஈசாப்பின் நீதிக் கதைகள், விக்ரமாதித்தன் கதைகள், மகாபாரதக் கதைகள் போன்ற கதைகளை மாணவர்களுக்கு இளம் பருவத்திலேயே ஆசிரியர்கள் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும். அப்பொழுது தான் அவர்களது மனவளத்தை நாம் பெருக்க முடியும். அறம் சார்ந்த நீதிக் கதைகளையும், பாடங்களையும் பாடத் திட்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும். அக்காலத்தில் ஆசிரியர்கள் நடத்தி வந்த மகாபாரதக் கதைகளில் கர்ண மோட்சம், அரவானைக் களத்தில் பலியிட்டு தொடங்கும் பாரத யுத்தம், அர்ஜுனனின் விதவிதமான வில்வித்தைகள், சூரிய அஸ்தமனத்தில் அம்புராப் படுக்கையில் பீஷ்மரின் மரணம், விதுர நீதி, யட்சப் பிரச்னம் போன்றவை இன்று தர்க்கத்திற்கு உரியவையாக மாறியிருப்பதும், அறிவுச் சார்ந்த கேள்விகளால் இவை தேவையற்றவை என்றாகி விட்டதும் வேதனைக்கு உரியவை. பொம்மலாட்டம், தெருக்கூத்து, நாடகம், அம்மானை, குறவஞ்சி, பள்ளு, பறையாட்டம் போன்ற பாடல் வழி தமிழர்களின் கதைச் சொல்லும் மரபு காணாமற் போய்விட்டது. இவற்றை ஆசிரியர்கள் மீட்டெடுக்க வேண்டும். கதைக் கேட்பது மனத்திற்கு எவ்வளவு குளுமை தருகிறது. பாரதப் போரே நம் கண்முன் நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. ஆழ்பகை, வஞ்சினம், தர்மம், கொடை என்ற மனித மனத்தின் மனக் காட்சிகளை (mind landscapes) அற்புதமாக விவரிக்கும் கதைகள் இவை. மகாபாரதக் கதைகள், விக்ரமாதித்தன் கதைகள், பேசாமடந்தை கதை, அவற்றுள் வரும் அண்டரண்ட பட்சிகளின் கதை, காத்தவராயன் கதை, பரமார்த்த குரு கதை போன்ற அற்புதமான கதைகளைச் சொல்லிக் கொடுதத் கதைசொல்லி ஆசிரியர்கள் எல்லாம் எங்கே மறைந்தார்கள்?உளவியல் அறிஞர்கள் சிக்மண்ட் பிராய்ட் (Sigmund Frauid) கிரேக்கப் புராணக் கதைகளில் இருந்து ஓடிபஸ் எனும் கதையை வைத்து மனித மனத்தின் மனச் சிக்கலைக் காண்பித்தார். உலகளவில் இன்றும் பேசப்படுகின்ற சிண்ட்ரெல்லா கதையின் கதாபாத்திரங்கள் மனித குணங்களை வர்ணிக்கும் அற்புதக் காட்சிகளாக இன்றும் போற்றப்படுகின்றன. அமெரிக்காவில் தற்போது புதிய கட்டடங்களைக் கதை சொல்லும் கட்டடங்களாக (story telling architecture) மாற்றி வருகின்றனர். பிராய்ட் போன்றோர் மரபார்ந்த நமது இந்திய கதை மரபுகளைக் கேட்டிருந்தால் மனித குணங்களை விவரிக்க இப்பாத்திரங்களின் பெயர்களையே அவர் வைத்திருக்கக்கூடும்.கொஞ்ச கொஞ்சமாக அறக்கூறுகள் அழிந்து வரும் இவ்வுலகில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தர்மமாக, பற்றுக்கோலாக ஏற்று நாம் வாழவேண்டிய நிலை உள்ளது. கொடுத்தல், யார் கேட்டாலும் கொடுத்தல், எதைக் கேட்டாலும் கொடுத்தல் எனும் கர்ணனின் கொடைத்தன்மை அதீதமான மன வளர்ச்சியின் உச்சக்கட்டமாய்தான் இன்றும் தோன்றுகிறது. இதைப் போன்ற பாத்திரங்கள் கதைகளில் மட்டுமல்ல, நம் குடும்பத்தில் அண்ணனாக, அப்பாவாக, நண்பராக, மாமனாக இப்படி பலரை வள்ளல் தன்மையோடு இன்றும் நாம் காண்கின்றோம்.அண்ணல் காந்தியடிகள் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உண்மையே பேசி வந்ததற்குக் காரணம், அவர் இலண்டனில் படித்த பாரீஸ்டர் வக்கீல் படிப்பல்ல; அவர் இளம் பிராயத்தில் பார்த்த ஹரிச்சந்திர புராணம் எனும் கதையே அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் உணமையே பேச வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை விளைவித்தது. சத்ரபதி சிவாஜி வீர மகனாக உருவெடுத்ததற்குக் காரணம், சிறு பருவத்தில் அவர் அன்னை சொன்ன கதைகளே. நீதிக் கதைகள், நாடகங்கள், இசை, ஓவியம், நாட்டியம் போன்றவற்றை ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்கு இளம் வயதிலேயே போதிக்க வேண்டும். விடுகதை போன்ற விளையாட்டு, நாடகம் போன்ற விளையாட்டு... போன்ற விளையாட்டுகள் எல்லாம் கல்விக்கூடங்களில் இல்லாதது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. இவ்வித விளையாட்டுகளும் கலைகளும் கதைகளும் நமது மூளை வளத்தை (brain circuitry) மேம்படுத்த உதவுகின்றன. இவற்றைப் பள்ளிகளில் போதிப்பவர்களாக ஆசிரியர்கள் மாற வேண்டும். ஜூராசிக் பார்க், ஹாரி பாட்டர் போன்ற படங்களின் கற்பனை விநோதங்களை வியந்து ரசித்துப் பார்க்கும் இன்றைய மாணவர்களுக்கு, விதவிதமான நமது அற்புதக் கதைகளை இளம் பருவத்திலேயே ஆசிரியர்கள் சொல்லிக் கொடுக்கத் தவறிவிட்டனர். முடிந்தால் மாணவர்களை வைத்து இவற்றை நாடகக் காட்சிகளாக ஆக்க வேண்டும். சாக்ரடீஸ், கௌதம புத்தர், அசோகர், வடலூர் வள்ளலார் போன்று மாணவர்கள் நடித்த நாடக மரபுகளை ஆசிரியர்கள் பள்ளிகளில் மீட்டுருவாக்கம் செய்ய வேண்டும். இயல், இசை, நாடகம் போன்ற கலைப் பெருமைகளுக்கு சொந்தக்காரர்கள் தமிழர்கள். இவர்களது விடுகதைகள் கூட வித்தியாசமானவை. மார்கரெட் டிராவிக் (Margret Trawick) என்ற அமெரிக்கா இனவியல் (anthropologist) அறிஞர், தற்போதுள்ள உலக இனங்களுள் தமிழினக் கலைக் கூறுகள் மிகச் சிறந்தவையாக இன்றும் இருக்கின்றன என்று தனது 'ஒரு தமிழ்க் குடும்பத்தைப் பற்றி எனது குறிப்புகள்' எனும் நூலில் கூறியுள்ளார். இன்றைய மாணவர்கள், ஒரே நேரத்தில் பல்துறை, பல்கலை அறிவைப் பெறும் (simultaneous intelligence) திறன் படைத்தவர்களாக விளங்குகின்றனர். வெறும் எழுத்து சார்ந்த படிப்பை விட (text) காட்சிப் பார்வை (visual) சார்ந்த உலகத்தின் பயன்களை மாணவர்கள் அனுபவித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்றைய மாணவர்களுக்கு அபரிமிதமான படைப்புத் திறன்கள் (creativity) தேவைப்படுகின்றன. கதைகள் கேட்டல், கலைகளில் ஈடுபடுதல் போன்றவற்றால் விதவிதமான படைப்பு ஆற்றல்களை உண்டுபண்ணும் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் உருவாக்க வேண்டும்.

ஆதிமூலத்தின் அரூப ஓவியங்கள்

2009-06-09T00:45:00.000-07:00

எழுத்து மொழி, பேச்சு மொழி குறித்த சந்தேகங்கள் தொடர்பான நீண்ட விவாதங்கள் சென்ற நூற்றாண்டிலேயே தொடங்கப்பட்டன. மொழிப்பிரதிகளை MKமுற்றிலும் எதிரெதிர் கோணத்தில் எழுதியும், பேசியும் வருகிறோம் என்ற பிரான்ஸ் தத்துவமேதை தெரிதா (Derrida) அதற்கான Grammatology என்ற புதிய இலக்கணக் கோட்பாட்டினையும் உருவாக்கினார். ஒவிய, இசை மொழிகளை அர்த்தப்படுத்துவதிலும் இதே சிக்கல் தான் நிரம்பி வழிfகிறது. அவரவர் கோணத்தில் புதுப்புது வியாக்யானங்களுடன் ஓவிய மொழிகள் பேசப்படுகின்றன். அதிலும் குறிப்பாக அரூப ஓவிய மொழி விளக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டு இருந்து போதிலும், ஒருவித பொதுத்தன்மையுடன் (commonness) எல்லோராலும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கோட்டோவியங்களிடையே நீண்டு பயணித்த ஆதிமூலத்தின் அரூப ஓவிய மொழி மாற்றம் அவற்றை புரிதலில் பல அர்த்தத் தளங்களை, அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின. இளம் ஓவியர்களிடையே, சிற்றிதழ் எழுத்தாள நண்பர்கள், நவீன காலரிக்களில் ஆதிமூலம் அங்கும் இங்கும் எங்குமாக புத்தம் புதிதாக அரும்பத் தொடங்கினார். இந்திய நிறுவனங்கள் எஸ்.ஹெச்.ராசா, தையப் மேத்தா போன்று ஆதிமூலம் ஓவியங்களையும் தனது தொகுப்பில் (Ccollections) வைத்திருப்பதைப் பெருமையாகப் பேசிக் கொண்டன. ஓவியச் சந்தையில் தமிழக ஓவியங்கள் மதிப்போடு பேசப்படுவதற்கு ஆர்.பி.பாஸ்கரன், கே.எம்.ஆதிமூலம் போன்றோரை குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும்.

ஆதிமூலத்தில் கோட்டோவியங்களுள் தற்போது மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்துள்ள காந்தி கோட்டோவியங்கள், மன்னர் கோட்டோவியங்கள், சுடுமண் சிற்ப கோட்டோவியங்கள், தீப்பொறி போன்ற வெளி சார்ந்த துகள் கோட்டோவியங்கள், ஓவிய அரங்குகளில் ஆதிமூலத்தின் Restrospectiveவாக காட்சிகொள்கின்றன. இவற்றுள் விதவிதமான மெலிந்த தோற்றத்துடன் காந்தியின் கோட்டோவியங்கள் சிறப்பானவை. உளவியலில் அறிஞர் எரிக் எரிக்ஸன், வரலாற்றுப் பார்வையில் ரோகேஷ்சதா போன்றோர் காந்தியின் சுய சரிதைக்கு பல புதிய அர்த்தங்களை தந்தது போல், ஆதிமூலத்தின் காந்தி கோட்டோவியங்கள் இன்றைய உலகிற்கு மிகத் தேவையான புதியதோர் காந்தி உலாவினை தொடங்கி வைத்தார்.

தமிழக எழுத்தாளர்களான புதுமைப்பித்தன், fக.நா. சுப்ரமணியன், ஜெயகாந்தன், மௌனி போன்றோர்களையும், சிற்றிதழ்களிலும் நூல் அட்டைகளிலும் தனது கோட்டோவியங்களால் ஆதிமூலம் அலங்கரித்தார். இவரது மன்னர் கோட்டோவியங்கள், ஆட்சி செலுத்திய மன்னர்கள் போல் இல்லாமல் காலனி ஆதிக்கத்தில் மாட்டிக் கொண்டு அடங்கி ஒடுங்கி, உயிரற்ற, உடைவாளுடன் தலைப்பாகையுடன் அமர்ந்திருக்கும் மன்னர்களாக தோன்றினர்.

வெளி பற்றி (space)d பிரக்ஞை ஓவியர்களையும் விட்ட பாடில்லை. வெளியை தனது ஜியோமிதி கோளங்Kகளால் நிரப்பினார். எஸ்சர் (Escher) என்ற ஓவியர். விஞ்ஞானி ஜன்ஸ்டைனின் நான்காம் பரிமான (space-time) கோட்பாடு அறிமுகம் ஆனவுடனேயே அலெffக்ஸான்டர் கால்டரின் (Alexander Calder) நிற்கும் சிற்பங்கள் (stabiles) தீடிரென நகரும் (mobiles) சிற்பங்களாயின. ஆதிமூலத்தின் வெளி பற்றிய பிரக்ஞையும் இவ்வாறு தன் ஓவியங்களுள், வெளியை ஒரு புதிய அர்த்த பாவத்துடன் வெளிபடுத்தத் தொடங்கினார். இவ்வோவியங்கள் நிலக்காட்சிகளா, மலைமுகடுகளோ, சிவப்பு நீல வெண்மை நிறங்களின் வண்ணச் சிதறல்களா, உடைந்த கண்ணாடி வர்ணக் கோலங்களா என்று விதவிதமாக என்னும் படியான புதுப்புதுவிதமாக இவ்வோவியங்கள் வெளிப்படத் தொடங்கின. இவ்வோவியங்களுக்கு ஆதிமூலம் Untitled என்றே தலைப்பிட்டார். கேன்வாசில் நீண்ட பரப்பில், தன் தூரிகை தொட்டதால் விதவிதமான வண்ணங்Kகள் இவரை இழுத்து சென்றனவா அல்லது வண்ணங்களையும் வடிவங்களையும் வரைந்து ரசித்தாரா என்ற வினா எழும்பும். உணர்வுபூர்வமான இவ்வரூப (Emotional abstraction) ஓவியங்களை ரசிக்கலாமே ஒழிய, அவற்றை விளக்க முற்படும் போது தோல்வியுற்ற மனோபாவம் நம்மை தொற்றிக் கொள்ளும்.

மனித வாழ்வின் இருப்பையும், அதன் இல்லாதிருத்தலையும் (Being and Nothingness) ழான் போல் சார்த்தார். ஆல்பர் காம்யூ போன்றோர் தத்துவங்களாக எழுதினர். தமிழில் வாழ்வின் நிலையாமையைக் குறித்த திருமூலர் திருமந்திரங்கள், பட்டினத்தார் பாடல்கள் பரவலாக இன்றும் பேசப்படுகின்றன. இருப்பினும் நம் தோள் மீது கைபோட்டு சிநேகித்த ஆதிமூலம் தன் வாழ்க்கை பயணத்தில் நடுவழியில் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு என்னை பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, எனது படைப்புகளை தொடர்ந்து பார் என்றார் போலும். ஆதிமூலத்தின் அரூப மாற்றத்தை பகிர்ந்து கொள்ள அவரது ஓவியங்கள், மிக நெருங்கிய அவரது நண்பர்கள், ஓவியர்கள், எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது நமக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது. ff

Noumenal Reality . Dhenuga

2009-06-05T23:59:00.000-07:00

NOUMENAL REALITY
In the grooves of creativity, words have dispensed with their pompous pyrotechnics and populist approach, they have learnt to shed off their over-ornate makeup and cultivated a low profile nowadays. With nostalgic longings the past glory of the words, when they roamed at will with all their paraphernalia is remembered now. It is becoming increasingly difficult to recoginse and identify the chaff from the grain, Today’s writer does not want to waste the efficacy of words in forlorn folklores, epithets and eulogies. In spite of their earnest efforts to free themselves from the yoke of the writers, the words fail miserably to continue their age old dance in the stage of modern literature. Writers have learnt to respect the potency of words; he will release the proper word at the appropriate time, knowing the value of his words. In these times of vociferous, votaries of value engineering, the writer can be expected to trade his property carefully. It is, in a way a healthy outlook.
Words are not mere words-they are extraordinary. They are more alcoholics than opium’s. Contemporary vendors of verse and peddiers of poetry are making a desparate effort to free themselves of their tentacles. Encouraged by the new licentiousness, and liberal words which prod the poets to produce profusely a host of adventurers have entered the literary market violently. The priniciple of prosody and rhetorics having been discarded and the old die hards who guarded the portals of poetry with lethal weapons of grammar being banished from their self appointed posts, the marauding hordes of modern poetry, began to wield their pens without fear.
Unfortunately, most of the stuff that pass off the glamorous garb of verse is downright substandard. It is not an easy job, to write poetry after analysing the infinite potentialities of each word indeed a very difficult feat. Not to become infatuated with the melody of word, is a rare trait. The primary, foremost function of the word is to communicate. It is enough if the words do their assigned task flawlessly. Extremism is inexcusable. Communication the main business of word is also not an easy one.
The Tamil muse is already fed up with the verbal gymnastics of vain practitioners of verse. When saint Arunagiri started his hymns on Lord Muruga, the poem was replete with all variations of Ku. The jugglery of Ku was meant not only to startle the listener; the resonance also plays with the hidden meaning as well. We have already become allergic to the Radio, when it played times without number, the song Athikkai. The words Kai Kai were repeated in a clever manipulation of lines; we have begun to loathe the puns also, for the simple reason that they have become the veritable synonyms of vulgarity. Each word is capable of conveying double meaning, depending on the obscene level of the interested listener.
The real poet is endeavouring to ignore the shadows of syllabus; he strives to bring out the true expression of words, preserving their pristine purity. It seems that the present day abstractionists are bent upon making the noumenal reality visible to the onlooker behind the facades of illusions. The quest for modernity is inaugurated from the point while the surrealists boldly entrenched themselves in the mires of modernity.
It is not necessary for the modern poet to be very explicit in his works. What is considered essential is the truth of reality which lurks behind the web of words. The modernists are aiming at the emancipation of objects. Such artistic efforts strain the nerves fo the artist and test the will of the observer. Look at the pictures of Pablo Picasso; few people have really understood the meaning of his cerebral art. The viewers must have visual experiences before they dare to see them. Criticism is still more difficult, since the critic is expected to have atleast 75% of the artist’s calibre, which is very rare. Can the common man enjoy the subtlety of the great artist? It requires long visual experience and considerable maturity on the part of the viewer to witness the magnitude of Picasso.
Among the coterie of Tamil new wave poets Gnankoothan can be cited as an illustration of this trend. His remarkable obscurity drives away those who are eager to identify him. The average Tamil reader is not capable of understanding the apparent reality, how can he appreciate the nuances of noumenal reality? The reader need specialised training in the intricacies of esoteric poetry.

“Father performed
Grandfatehr’s ceremeny
On a rainy day in winter
air murmured
in the empty drum
inside the house
revering orthodoxy
I went behind the house
walking almost with eyes closed
absent-mindedly
Scaling the heights of the slippery
ancient wet wall in the backyard
a snail, sluggishly moved
leaving a blazing trail behind.
Does not the snail know
that the wall is vertical?
It tried and tried, undaunted
but again slipped in the mud.
Are the archangels waiting for
the offerings of ceremony
play a game
with a sadist streak?
Today is my father’s ceremony
Again on a rainy day.
Ignoring the humiliation
of debt, disease, and destitution
my father fought with fate ferociously
but he wept completely , inconsolably
when he closed his eyes forever
leaving an orphaned family behind
Facing the sacrificial fire
I sat repeating the names of
father and grandfather mechanically
when I poured the water
from one vessel to another
through the snake-headed spoon
its fingers forming its body
and legs
a small snail”
(Gnanakoothan – Anru Veru Kizhamai – A Tamil Poetry collections)

In this poem, the father performs the death anniversary religious ceremony of the grandfather. The son emulates his father’s example. The snail slowly moving in a lesiurely pace indicates that the grandson is waiting to perform the rites for his father when his turn comes. The grandfather’s ceremony and father’s ceremony are shown in scenes. The snail motif is suggestive of the evanescence and transitoriness of the earthly existence. Of course life is not a permanent and static affair. The poem is not set in a pessimistic mood, nor does it celebrates melancholy. The grandpa is succeeded by the father, the father is succeeded by his son; and the son will definitely beget a grandson; this continuous chain of heredity is an assertion of life. Death is not a thing to be afraid of; it is surprising that such optimism is presented in contemporary poetry.
In olden days, elderly people may not cross the three score mark. But old age pensioners surpass the number of employed people nowadays. We hear that a statue has been raised for someone who lived beyond 120 years somewhere, Tremendous publicity is being given for such incidents. In theses circumstances, why should everyone be afraid of death? Man has to die of boredom and emptiness. No other go.
The elderly people represent man’s initial victory over death. Erik Erikson, had he continued his research on age, wisdom and life cycle, would have eliminated the fear of death altogether. This man who systematically analyses the various stages of life- from womb to tomb – threatens the very concept of death. The lord of Death himself is afraid of Erik Erikson, it seems. As if it is not enough, our theosophists are churning out thousands of pages on death, after – life and transmigration of souls. People who loved you will be born once again as your close relatives. The wife of one beloved husband will be born agains as his mother in his future existence and so on and so forth.
“Death – in whatever form it happens – is a pleasant experience. Accidents, asphyxiation, natural death – no matter in whatever form it puts an end to this absurd drama of life, is welcome. The ghastly death pangs of a dying man are not his agonizing ordeal – but they torture the onlooker. In the event of his rebirth, ask this dead man about his anguish in death-bed; he may plead ignorance. Perhaps he may compare the experience with deep sleep. Nothing else – a book tells us similar things.
Let the surrealist snail
scale the height of the
vertical wall
slipping and ascending in the
slippery surface
symbolize the secret of death
Let us
transmigrate in another form
Without pain
Without convulsions.

Translated from the Tamil original by Sri G.Venkataraman

கணித மேதை ராமானுஜன், பிற கலை மேதைகள்

2009-06-03T05:01:00.000-07:00

உலகம் நீர் சார்ந்தது, நிலம் சார்ந்தது. தாவரங்களுக்கான, பல கோடி உயிரினங்கலுக்கான இவ்வுலகம் மனிதனுக்கான (Anthro centric) உலகமும் ஆகும். ஆனால், இம்மனிதனின் மனத்திற்குள்ளோ ஆயிரம் ஆயிரம் உலகங்கள். கணிதம், பௌதீகம், ரசாயனம் பொன்ற அறிவியல் மட்டுமன்றி, இசை, சிற்பம், ஓவியம், இலக்கியம் என்றெல்லாம் எண்ணிறந்த உலகங்கள்!
கணித மேதை ராமானுஜனின் உலகமோ எண்கள் சார்ந்தது. பூஜ்யத்தில் தொடங்கி 1,2,3 என இறுதியற்ற கடைசி எண்கள் (Infinity) வரை தேடல் கொண்ட கணித உலகம் அது. எண்களின் தோழன் கணித மேதை ராமானுஜன். வரலாற்று ஆசிரியர் ராபர்ட் கனிகல் (Robert Kanigel) என்பவர் கணித மேதை ராமானுஜனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை ‘அறிய இயலாத இறுதி எண்ணை அறிந்த மனிதன் (The man who knew infinity)’என்று நூலாக எழுதினார். இசைக்கு ஒரு மொசார்ட் (Mozart) போல, பௌதீகத்திற்கு ஒரு ஐன்ஸ்டைன் (Einstein) போல, கணிதத்திற்கு ஒரு ராமானுஜன் என்கிறது இந்நூல்.
1887இல் பிறந்த ராமானுஜன் 32 ஆண்டுகளே வாழ்ந்தார். ஆனால் இவர் கணித உலகிற்கு அளித்த சாதனைகளோ மதிப்பற்றவை. சாதாரண திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் தொடங்கிய இவரது பள்ளி வாழ்க்கை கும்பகோணம் காங்கேயன் ஆரம்பப் பள்ளி, நகர உயர்நிலைப்பள்ளி, கல்லூரியில் F.A. (First Arts) என்று தொடர்ந்தது. முழுமையாக ஒரு பட்டப் படிப்பைக் கூட பெறாத ராமானுஜனின் மனத்துள்ளோ விதவிதமான எண்களின் தேற்றங்கள் (Theorms) ஊற்றேடுத்தன. சிறு சிறு துண்டுக் காகித அட்டைகளிலும், சிலேட்டுகளிலும், நோட்டுப் புத்தகங்களிலும் இவர் எழுதிவைத்த நூற்றுக்கணக்கான தேற்றங்களைக் கண்டு, கேம்ப்பிரிட்ஜ் டிரினிடி கல்லூரியில் ஜி.எச்.ஹார்டி (G.H. Hardy) என்ற கணித மேதை வியர்ந்தார். இவரது தேற்றம் (Sum) ஒன்றினை நிரூபிக்க ஆங்கிலக் கணித மேதைகள் மூவர் பல ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டது அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. வெள்ளையருக்கு மட்டுமே பெலோசிப் (Fellowship) என்ற விருதினை அளித்து வந்த டிரினிடி கல்லூரி, கறுப்பராகக் கருதப்பட்ட ராமானுஜனுக்கு, தற்போதைய நோபல் பரிசுக்கு இணையான பெலோசிப் விருது வழங்கிக் கௌரவித்தது. ராமானுஜன் கண்டு பிடித்த எண் தேற்றங்கள் இன்றைய கணினி, தொலைத் தகவல் தொடர்பு போன்ற பல துறைகளில் அளவற்ற பயன்களை அளித்து வருகிறது.
குடந்தை சாரங்கபாணி சன்னதித் தெருவிலுள்ள திண்ணை, முற்றம், கீற்றுக் கூரையாலான ஒரு சாதாரண ஒட்டு வீட்டில்தான் ராமானுஜன் வசித்தார். தேற்றங்களை, சிறு சிறு துண்டுக் காகித அட்டைகளிலில் எழுதி வீட்டின் கூரையில் சொருகி வைப்பது அவரது வழ்க்கம். அக்காலத்தில் வீடுகள் தோறும் ஆடுபுலி ஆட்டம் எனும் விளையாட்டினை ஆடுவது வழக்கம். தன் தாயார் கோமளத்தம்மாளுடன் இவர் ஆடிய இவ் விளையாட்டுதான் கணிதம் சார்ந்த மன உலககிற்கு இவரை இட்டுச் சென்றது.
எண்களுடன் தோழமை கொண்டவர் ராமானுஜன் மட்டுமல்ல. கவிஞர்கள், ஓவியர்கள், சிற்பிகள், இசைக்கலைஞர்கள் போன்ற எண்ணிறந்தோர் எண்களால் ஆன புதிய படைப்புகளைப் படைத்தனர். ஆழ்வார்களில் திருமங்கைஆழ்வார், சைவசமயக் குரவர்களில் ஞானசம்பந்தர் மற்றும் அருணகிரிநாதர் போன்ற அருளாளர்கள் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என ஏழு எண்கள் வரையிலான தேர் போன்ற வடிவில் படைத்த ரதபந்தக் கவிதைகள் கணித செய்யுள் வடிவிற்கு ஓர் எடுத்துக் காட்டாகும். இசை உலகிலோ எண்களை லயம் என்கின்றனர். தாளம் எனும் கால எண்களால் ஆனது லயமாகும். கோவில் சுவாமி புறப்பாட்டின்போது நாதஸ்வரத்தில் வாசிக்கப்படும் மல்லாரிக்கு, பாடல் என்று ஒன்றும் கிடையாது. மறைந்த இசை மேதை திருமெஞ்ஞானம் நடராஜசுந்தரத்தின், திரிபுடைதாளக் கணக்கில் வாசிக்கப்பட்ட மல்லாரிக்கு மயங்காதார் அன்று யாரும் இலர். மறைந்த தவில் மேதை நீடாமங்கலம் மீனாட்சிசுந்தரம், நடையிட்டுக் கொண்டே வாசிக்கும் நடைச்சொல் ஆகியன சங்கீத உலகின் லய எண்களாகும். நயாகரா நீர்வீழ்ச்சி போல் மணிக்கணக்கில், நாள் கணக்கில் தொடரும் திருவாவடுதுறை ராஜரெத்தினதின் நாதஸ்வர இசை மழை, லயம் என்ற தாள எண் சார்ந்த ஆதார சுதியைக் கொண்டதாகும். குடந்தை அருகில் உள்ள சுவாமிமலை புகழ்பெற்ற சிற்பிகள் வாழ்ந்த ஊராகும். இவர்களது கைகளில் உருவாக்கப்பட்ட ஐந்து தாள பார்வதி அம்மன் சிலைகள், பத்து தாலத்தில் செய்யப்படும் சிவன், விஷ்ணு, ரிஷபதேவர் சிலைகள் அனைத்தும் தாளம் எனும் எண்கள் வடிவத்திலேயே அமைக்கப்படுவதாகும். எகுதி மெனுகின் வயலின் இசைக்கும், நேர்க்கோட்டையும் கிடைக்கோட்டையும் எண்களால் வர்ணித்த அந்தோயின்கோ என்ற கவிஞனுக்கும், எஸ்சர் (Escher) என்ற ஜியோமிதி ஒவியனுக்கும் கணித சார்ந்த எண்களே படைப்புகளாகத் திகழ்ந்தன.

Taxidermists are needed

2009-05-27T07:35:00.000-07:00

Unfit to live in the modern times, the European Lions have enlisted themselves among the extinct species. How did these roaring jungle kings turn unfit? While the dog and fox keep barking and yelling why did the king perish? The modern man who does not even think of this extinction, has no regrets over it.
There are taxidermists. They even seem to know a special mime language to communicate with the dead animals. They even make by frozen-dry process the dead animals look alive. And the jungle kings, on this reanimation, appear to be challenging the modern man. The lions which were caged by man have stopped roaring and are on display in the museum. Now none could see the European lion alive. You could even announce a prize for getting species alive or dead.
Creatures anxious to be enlisted among the extinct species are countless. Modern man’s eyes are now set on birds and animals which have crossed the endangered stage nearing the end. The recent explosion of knowledge which touched the peak in the present century is also the origin of the danger. These animals refuse to live with the self-seeking man who never gets tired of his shameless encroachment. They were charred to extinction by his so called act of conservation. This selfish man forced the royal power kneel down before him. They vanished. Not satisfied with this, he even clipped the fluttering wings of the hovering birds. While they still managed to survive, the vultures hounded them to death Besides Andril1 and Annam2 there are many birds and animals which are extinct today. Now the European lion has joined the list. Who forced them into extinction? Who lamed them?
Time ?
Or
Man?
Why could not these creatures win over man in the current of time? Even if they could not top the list, couldn’t they atleast manage to find a place in the hierarchy like the dog or the fox? Were they ashamed of even being pitted against man? Or is it that they sought an end, the way they lived respectable to the core? As if not content with burying theses species, Time seems to be enjoying itself over burning their effigies. Why so cruel is this Time? It is then inevitable that the sad end which the European lions faced will come upon some men too. The lesson taught to man by these dead lion is;
Learn to live with the Time!
Don’t swim against the current!

Who is this man swimming against the current of Time? He is now and here, anywhere and everywhere; he roars on the so called conventions; is proud of keeping up the tradition.

If it is poetry,
he demands grammar, meter and other aspects of prosody. Paradoxes find themselves pitted against his verbal jugglery.

If its is music,
he mourns over the absence of Thala and Laya8; and he is severely critical of the misbeats and variant rythms even when found effective otherwise, for they deviate from the conventions.

In painting and sculpture,
he considers aesthetic only the representational works which by convention, compare feet to lotus eyes to spear. He feels haunted on seeing Pablo Picasso and runs for life as if chased by a witch on seeing Salvador Dali.
The astounding abstract human figure of Henry Moore is just a disfigured one to him. Modern Art is to him nothing more than a lump of clay. This traditionalist who cannot keep aside the Bible or Geetha sees in all these innovative experimentation only.

"An evening flower
Reaching God’s shoulders
without a bath
after a congress
with bee4 "
Even the flowers meant for worshipping, he feels, are terribhly stinking. Poor man!
He shuts his mind against the liberated forces of creativity!

When
Impressionism
Expressionism
Cubism
Fauvism
Surrealism and
Futurism
managed to reach the time’s shores, why does he try in vain to swim against this all –consuming current? Time, out of sheer pity, has only sent him to the cage and not to the scaffolds yet. He will face the same end as the European lions., if he continues to keep mourning over the dead and the dying. Taxidermists are there to process them to be exhibits.
Annam
Andril
the European lion
with these, the hardcore traditionalist will also embellish the list.
Let this swimming-against-current be a severe and cold warning.
- - - -
Notes
A mythological bird of the Cangam Age known for an inseparable companionship with the mate.
A mythological bird of the Cangam Age which could take in milk leaving out water.
A strictly regulated rhythmic beat and the aesthetic awareness of it.
A Tamil poem entitled Unorthodoxy by Neelamani (Dheerka Ragaigal an anthology of New Poetries in Tamil).

The essay : translated from the Tamil original by Sri. G. Venkataraman

காந்திக்காக ஏங்கும் உலகு

2009-05-18T06:37:00.000-07:00

மற்ற படங்கள்

மகாத்மா காந்தி என்றும் தேசப்பிதா காந்தி என்றும் இன்றளவும் மக்களால் அன்போடு அழைக்கப்படுபவர் அண்ணல் காந்தியடிகள். ஆனால் அவரோ தான் அவ்வாறு அழைக்கப்படுவதை தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தவிர்க்கவே விரும்பினார். சென்ற இடமெல்லாம் இடைவிடாத மக்களின் ஏகோபித்த இக்கோஷங்களிடையே அவர் நினைத்தது நடைபெறாமல் போனது. வாரணாசியில் காசி விஸ்வநாதர் கோயில் தரிசனத்திற்கு சென்ற காந்தியைக் கண்ட மக்கள் கூட்டம் ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே’ என்று கோஷமிட்டபோதும் மிகவும் எரிச்சலடைந்தார். ‘கோவிலுக்குள் மகாத்மாவை (விஸ்வநாதர்) தரிசனம் செய்ய இங்கு வந்தால் இங்குள்ள மகாத்மாக்களின் (தன்னை மகாத்மா என்று கோஷமிடும் மக்கள்) தொல்லை தாங்க முடியவில்லையே, நீங்கள் மகாத்மா என்று கோஷமிடுவதை முதலில் நிறுத்துங்கள். கோயிலை இவ்வளவு அசுத்தமாக வைத்திருக்கிறீர்களே. வெளிநாட்டினர் இக்கோயிலைப் பார்த்தால் எவ்வளவு கேவலமாக நம்மை நனைப்பார்கள்’ என்று கோபமாகப் பேசினார் காந்தி.

அண்ணல் காந்தியடிகளை, மகாத்மா கந்தி என்று அழைக்கும் போது அவரது சிறந்த அரசியல் மேதமை, மனித நேயப் பண்புகள் சார்ந்த ஆளுமை (Personality) குறைத்து மதிப்பிடப்படுவதாகவே யோகேஷ் சதா (Yogesh Chadha) போன்ற வரலாற்று அறிஞர்கள் உணருகிறார்கள். ஏனெனில் ஆத்மா, பரமாத்மா, ஜீவாத்மா என்ற பதங்களுக்கு விளக்கங்கள் அளித்த ஆன்மீகவாதியல்ல காந்தி. மிகச் சாதாரண மனிதராகத் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் சுபாவமே காந்தியிடம் கடைசி வரையிலும் இருந்தது. இன்னும் சொல்லப் போனால் தன்னை ஒரு அற்ப ஆத்மா (அல்பாத்மா) என்று சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு மிகச் சாதாரண மனிதராகவே தன்னை நினைத்து வந்தார்.

1929 டிசம்பரில் லாகூரில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டிற்கு ஜவஹர்லால் நேரு தலைமை வகித்தார். உடனடியாகச் சுதந்திர பிரகடனத்தை அறிவியுங்கள் என்று எங்கும் குரல் ஒலித்த போது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. முழுச் சுத்ந்திரம் எனும் அர்த்தம் பொதிந்த சுயராஜ் (Swaraj) தீர்மானத்தை மிக அவசரமாகக் காந்தி கொண்டு வந்தார். சபர்மதி ஆசிரமத்தில் காந்தியைச் சந்தித்தார் கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூர். சுயராஜ் பற்றி விளக்கம் கேட்ட போது தாகூரிடம் ‘என்னைச் சுற்றி முழுதும் இருள் பரவியுள்ளது. ஏதேனும் ஒரு துளி ஒளி வெளிச்சம் கூட என் கண்களுக்குத் தோன்றவில்லை, என்ன செய்வதென்று எனக்குப் புரியவில்லை’ என்று ஒரு சாதாரண மனிதரைப் போல் தனது இயலாமையை வெளிப்படுதுகிறார் காந்தி. ஒரு தீர்க்கதரிசியை (Visionary) போன்றோ, எல்லாம் முற்றுணர்ந்த மகாத்மா போன்றோ அவர் என்றும் தன்னைக் காண்பித்துக் கொள்ளவில்லை.

காந்தியடிகளைத் தேசப்பிதா காந்தி என்று அழைக்கும் போதும் மறுபடியும் இது போன்ற கேள்விகள் தான் மேலோங்கி வருகிறது. ஆங்கில ஆதிக்கத்தில் இருந்து இந்தியா விடுதலைப் பெறுவதற்கு காந்தி ஒரு மிகப் பெரிய காரணமாக இருந்த போதிலும், தென்னாப்பிரிக்காவிலிந்து அவர் இந்தியாவிற்கு வருவதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்திய வரலாற்று அரசியல் தீவிரத் தன்மையோடு நடைபெறத்தான் செய்தது. இருப்பினும் தலைவர்கள் மத்தியில் மட்டுமே பேசப்பட்ட இந்திய விடுதலை உணர்வை மக்களுக்கு எடுத்துச் சென்ற மாமனிதராக காந்தி ஒருவரே இருந்தார். காந்தியைத் தேசப்பிதா என்று அழைக்கும் போதும், இந்து, இந்தியா என்ற குறுகிய சிமிழுக்குள் காந்தியை அடைக்கும் முயற்சியாகவே பொருத்தமற்ற ஒன்றாக இருக்கிறது என்று இன்றைய வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். அதுமட்டுமல்லாமல் சிறந்த அரசியல்வாதியும், தலை சிறந்த மனிதப் பண்பும், உலக அநீதியை எதிர்க்கும் குரலாகவும் உள்ள காந்தியின் ஆளுமை இவ்விதமான அடைமொழி வார்த்தைகளால் நீர்த்துப் போவதும், சில நேரங்களில் அர்த்தமற்றதாகவும் தோன்றுகிறது. இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்லாமல், இன்றைய வன்முறைச் சார்ந்த உலக அரசியல் சூழலில், நீதி சார்ந்த ஒரு தலைவனுக்காக ஏங்கும் உலக மக்களுக்கான ஒரு குறியீடாகத் திகழ்கிறார் காந்தி.

அன்றைய தேசியத் தலைவர்களையும், மக்களையும் ஒரு சேர நேசித்தும், அவர்களுடன் பழகியது, தமக்கு எதிரான கருத்துகளுடைய அவர்களது கருத்துகளுக்கும் மதிப்பளித்தல் போன்ற சமூக நட்புறவுப் பண்புகள் (Social Intelligence) காந்தி ஒருவரிடமே குவிந்திருந்தன. ஜவஹர்லால் நேரு, வல்லபாய் பட்டேல், முகம்மது அலி ஜின்னா, அம்பேத்கார், மௌன்பேட்டன் பிரபு, இர்வின் போன்ற வைஸ்ராய்கள் போன்ற பல எதிரெதிரான கொள்கைகள் உடைய தலைவர்களிடம் நல்லுறவு வைத்துக் கொள்ளும் சமூகப் பண்பு (Social Negotiability) காந்தி ஒருவரிடமே இருந்தது. பால்ய காலத்திலும், தென்னாப்பிரிக்காவில் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றிய போதும் மற்றவரோடு பழகுவதில் மிகக் கூச்ச சுபாவம் உடையவராகவே காந்தி திகழ்ந்தார். பிற்காலங்களில்தான் தனக்கு எதிரான கருத்து உடையவர்களோடும், ஏன் முப்பது கோடி மக்களால் கவரப்படக் கூடிய அளவிற்கு சமூக நட்புணர்வுப் பண்புகளைப் பெற்றிருந்தார் காந்தி. தற்கால நிறுவன்ங்களின் தலைமை, தேசியத் தலைவர்களின் தலைமைப் பண்புகளுக்கு ஆதாரமாகத் திகழ்வது சமூக நட்புணர்வுப் பண்புகளே என்று டேனியல் கோல்மேன் (Daniel Golman) போன்ற நிர்வாகவியல் அறிஞர்கள் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். இந்தச் சமூக நட்புணர்வுப் பண்புகளைக் காந்தி அக்காலத்தே பெற்றிருந்தது இன்றும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இந்த எளிய மனிதரிடம் முப்பது கோடி மக்களைத் தன் பக்கம் இழுத்த அரிய சக்தி எப்படி வந்தது என்றெல்லாம் அமெரிக்கா நாட்டில் விளம்பரப்படுத்தும் அளவிற்கு அதிசயமான மனிதராகவே இன்றும் காந்தி தோன்றுகிறார். தென்னாப்பிரிக்க விடுதலையில் வாலிபத்தில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு வயோதிகத்தில் விடுதலை பெற்று வெளிவந்த, ‘சிறையிலும் வாடாத கறுப்பு மலர்’என்று தென்னாப்பிரிக்கா மக்களால் அழைக்கப்பட்ட நெல்சன் மண்டேலா, சிறையிலிருந்த போது தினம் தினம் காந்தியையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன் என்றார்.

தென்னாப்பிரிக்காவில் மைக்கேல் கோட்ஸ் (Michael Coates) என்ற பாதிரியார் காந்தியைக் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்ற நினைத்த போதும், அவர் கழுத்தில் அணிந்துள்ள துளசி மாலையை உடைக்க முயன்ற போதும் கோபம் கொள்ளவில்லை காந்தி. மாறாக 'எனது அன்னை அளித்த புனிதமான அன்பளிப்பு இது என்றும், கிறிஸ்துவத்தை எப்போதும் மதிக்கின்ற நான் ஒரு இந்துவாகவே இருக்க விரும்புகின்றேன்' என்று அன்போடு மறுத்தார்.

சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, பாகிஸ்தான் பிரிந்த பிறகு. காந்தியைத் தீர்த்துக் கட்டும் அபாயம் இருப்பதால் காந்திக்கு உடனடியாகப் பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டும் என்று வல்லபாய் பட்டேல் அவரிடம் வேண்டிக்கொண்ட போதும் காந்தி பிடிவாதமாக அதை மறுத்துவிட்டார். ‘எனது பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் வருபவரைச் சோதனை இடுவதைப் போன்ற அநாகரீகம் உலகில் வேறு ஒன்றும் இல்லை. எனது உயிருக்கு அளிக்கும் பாதுகாப்பு சாதாரண மனிதருக்கு உங்களால் அளிக்க முடியுமா? என் உயிரை உங்களால் பாதுகாக்க முடியாது. கடவுள் ஒருவர் மட்டும் தான் அதைப் பாதுகாக்க முடியும்' என்று படேலிடம் கோபமாகப் பேசினார் காந்தி.

தன் கடைசி நாளில் தன்னைப் பார்க்க வந்த வல்லபாய் படேலிடம் ‘லண்டனிலிருந்து வெளிவந்த டைம்ஸ் (Times) இதழைக் காண்பித்து 'உங்களுக்கும் நேருவுக்கும் உள்ள கருத்து வேற்றுமை, லண்டன் வரை சென்றுள்ளதைப் பாருங்கள். உங்கள் கருத்து வேற்றுமை, நாட்டின் அழிவிற்குத் தான் வழிவகுக்கும். இருவரில் ஒருவர் மந்திரி பதவியில் இருந்து விலக வேண்டும். அதை யார் என்று பிறகு சொல்கிறேன்' என்றார். காந்தி மாலை 5 மணி கூட்டுப் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்திற்கு பத்து நிமிடங்கள் கால தாமதமாகவே சென்றார். மேடையின் ஆறு மரப்படிகளில் மீது ஏறி பொதுமக்களைப் பார்த்து, அவர்களைக் காத்திருக்க வைத்த குற்ற உணர்வோடு 'நமஸ்கார்' என்று இரு கரங்களாலும் மக்களை வணங்கினார் காந்தி. சிறிது நேரத்தில் கூட்டத்தை விலக்கி விட்டு வேகமாக காந்தி முன் வந்து நின்றான் நாத்துராம் கோட்சே எனும் இளைஞன். மூன்று முறை துப்பாக்கியால் சுட்டான். காந்தியின் கும்பிட்ட கரங்கள் தற்போது அவிழ்ந்து விழுந்தன. ஹே ராம் என்று காந்தியின் உதடுகள் முணுமுணுத்தன. மென்மையான காந்தியின் உடல் தரையில் விழுந்தது.